บทที่ 13 พายุสงบก่อนราตรีสีเลือด

เสียงสัญญาณตัดสายจาก ‘สิงห์’ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอัคคีเหมือนเสียงระฆังเตือนภัย มือหนาที่กำโทรศัพท์เครื่องหรูสั่นระริกด้วยแรงโทสะที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยทอดมองรินลดาด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่ บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิตที่เข้มข้นจนบรรยากาศในลิฟต์ส่วนตัวเย็นเยียบลง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ